मुंबईच्या वानखेडे स्टेडियमवर आज दुपारच्या सत्रात टीम इंडियाच्या फलंदाजांनी किवी गोलंदाजांचा समाचार घेत सामन्यात जोरदार पुनरागमन केले आहे. सरफराज खान आणि ऋषभ पंत यांच्या आक्रमक भागीदारीने भारतीय चाहत्यांमध्ये उत्साह भरला असून, डावाचा कल पूर्णपणे बदलला आहे.
दुपारच्या सत्रात न्यूझीलंडच्या फिरकीपटूंना खेळपट्टीवरून अपेक्षित मदत मिळत नव्हती, याचा फायदा घेत सरफराजने मैदानाच्या चारही बाजूंनी फटकेबाजी केली. मुंबईच्या कडक उन्हात आणि वानखेडेच्या ऐतिहासिक मैदानावर आज जेव्हा भारतीय संघ अडचणीत होता, तेव्हा या 'लोकल बॉय'ने जबाबदारी खांद्यावर घेतली. पहिल्या दोन सत्रांत पडलेली भरपाई करताना सरफराजने दाखवलेला संयम आणि आक्रमकता प्रेक्षकांना खुणावणारी ठरली.
कसोटी क्रिकेटमध्ये जेव्हा संघ बॅकफूटवर असतो, तेव्हा अशा धाडसी फलंदाजीची नितांत गरज असते. अजिज पटेल आणि इश सोधी यांच्या फिरकीचा सामना करताना सरफराजने ज्या प्रकारे स्वीप आणि रिव्हर्स स्वीपचा वापर केला, तो पाहण्यासारखा होता. त्याच्या खेळीने केवळ धावफलक हलता ठेवला नाही, तर न्यूझीलंडच्या कर्णधाराला वारंवार क्षेत्ररक्षण बदलण्यास भाग पाडले. ही केवळ वैयक्तिक खेळी नसून, टीम इंडियासाठी या मालिकेत सन्मानाची लढाई लढण्यासाठी मिळालेली संजीवनी आहे.
मैदानावर उपस्थित असलेल्या प्रेक्षकांचा आवाज वानखेडेच्या स्टँड्समध्ये घुमत होता. जेव्हा सरफराजने अर्धशतक पूर्ण केले, तेव्हा संपूर्ण स्टेडियम उभं राहून त्याचं अभिनंदन करताना दिसलं. मुंबईच्या मातीतील खेळाडू जेव्हा घरच्या मैदानावर कामगिरी करतो, तेव्हा ती ऊर्जा काही वेगळीच असते. सरफराजने हे सिद्ध केलं की, त्याला का सातत्याने 'डोमेस्टिक रन मशीन' म्हटलं जातं. या सामन्याच्या सुरुवातीला जेव्हा भारताच्या विकेट्स लवकर पडल्या होत्या, तेव्हा अनेकांना ३०० धावांचा टप्पा गाठणे कठीण वाटत होते, पण सरफराजच्या एन्ट्रीने संपूर्ण समीकरण बदलले आहे.
बीसीसीआयच्या निवड समितीने ज्या विश्वासाने त्याला संघात कायम ठेवले, तो विश्वास त्याने सार्थ ठरवला आहे. मधल्या फळीतील पोकळी भरून काढण्यासाठी सरफराज हा एक कायमस्वरूपी पर्याय असू शकतो, हे त्याने या खेळीतून दाखवून दिले. किवी गोलंदाजांचा विचार करता, मॅट हेन्री आणि विल्यम ओ'रुर्के यांनी सुरुवातीच्या ओव्हर्समध्ये बाऊन्सर्सचा मारा केला, पण सरफराजने हुक आणि पुल शॉट्स खेळत त्यांना जशास तसे उत्तर दिले. हे त्याच्या आत्मविश्वास वाढवणारे तंत्र असल्याचे क्रीडा तज्ज्ञांचे मत आहे.
वानखेडेवर दुपारच्या सत्रात खेळपट्टी काहीशी संथ झाली होती. चेंडू बॅटवर व्यवस्थित येत होता, याचा अचूक अंदाज घेत सरफराजने आपली फटकेबाजी सुरू ठेवली. दुसरीकडे ऋषभ पंतने त्याला खंबीर साथ दिली. या दोघांच्या भागीदारीमुळे भारतीय संघाला पहिल्या डावात आघाडी घेण्याची संधी मिळाली आहे. जर संघ २०० धावांच्या पुढे पोहोचला, तर सामन्यात फिरकीपटूंना दुसऱ्या डावात चांगली मदत मिळू शकते, असा अंदाज स्थानिक समालोचक वर्तवत आहेत.
मैदानावरील ही घाई आणि गडबड पाहता, भारतीय संघ व्यवस्थापनाने काही महत्त्वाची पावले उचलली आहेत. राहुल द्रविड आणि रोहित शर्मा यांच्या चर्चेचा सूर असा असावा की, संयम राखत मोठी खेळी साकारणे गरजेचे आहे. सरफराजने आतापर्यंत ज्या प्रकारे चेंडूची निवड केली आहे, ती त्याच्या परिपक्वतेची साक्ष देते. त्याने केवळ धावा केल्या नाहीत, तर गोलंदाजांवरील दबाव कायम ठेवला आहे. किवी गोलंदाजांना आता एका विकेटसाठी संघर्ष करावा लागत आहे, हेच या सत्राचे सर्वात मोठे यश आहे.
मुंबईचे क्रिकेट आणि वानखेडेचे मैदान हे नेहमीच भारतीय क्रिकेटसाठी महत्त्वाचे राहिले आहे. येथे होणाऱ्या सामन्यांमध्ये स्थानिक खेळाडूंची चमक काही औरच असते. सरफराजच्या खेळीत जेवढे तंत्र आहे, तेवढीच जिद्दही दिसून येते. मुंबईच्या गल्ल्यांमध्ये क्रिकेट शिकलेला हा खेळाडू आता जागतिक स्तरावर आपला ठसा उमटवत आहे. हे केवळ एका खेळाडूचे यश नसून, भारतीय क्रिकेटच्या 'बेंच स्ट्रेंथ'चेही प्रदर्शन आहे.
कसोटी सामन्यात तिसऱ्या दिवसाचा खेळ हा नेहमीच निर्णायक असतो. आज जर भारतीय संघ ३५०-४०० धावांपर्यंत पोहोचला, तर चौथ्या दिवशी न्यूझीलंडच्या फलंदाजांवर नक्कीच दडपण असेल. वानखेडेवर चौथ्या आणि पाचव्या दिवशी फिरकी गोलंदाजांसाठी खेळपट्टी अधिक पूरक ठरते. रवींद्र जडेजा आणि वॉशिंग्टन सुंदर यांनी जर या संधीचा फायदा घेतला, तर हा सामना भारताच्या बाजूने झुकू शकतो. त्यामुळेच दुपारच्या सत्रातील या धावांचे महत्त्व अनन्यसाधारण आहे.
सरफराज खानच्या खेळीमागे असलेल्या मेहनतीची चर्चा सध्या सोशल मीडियावर मोठ्या प्रमाणात होत आहे. त्याचे वडील नौशाद खान यांचे मार्गदर्शन आणि त्याने घेतलेली मेहनत याचे फळ त्याला मैदानात मिळत आहे. तो जेव्हा जेव्हा मैदानात उतरतो, तेव्हा त्याच्या डोळ्यात एकच ध्येय असते - संघासाठी योगदान देणे. त्याच्या या वृत्तीमुळेच तो आज सर्वांचा लाडका खेळाडू बनला आहे. मुंबईकरांना आपल्या खेळाडूचा अभिमान वाटणे स्वाभाविक आहे, कारण त्याने वानखेडेच्या या पवित्र मैदानावर पुन्हा एकदा मुंबईच्या फलंदाजीचा दबदबा निर्माण केला आहे.
आगामी सामन्यांच्या दृष्टीने विचार केला, तर भारतीय संघ आता ऑस्ट्रेलिया दौऱ्याच्या तयारीला लागला आहे. सरफराजच्या या कामगिरीमुळे निवड समितीला मधल्या फळीतील प्रश्नांची उत्तरे मिळत आहेत. भारतासाठी हा एक सकारात्मक संकेत आहे. जर सरफराजने अशाच प्रकारे कामगिरी सुरू ठेवली, तर परदेशातील कठीण खेळपट्टीवरही तो भारतीय संघासाठी एक महत्त्वाचा खेळाडू ठरेल. ऑस्ट्रेलियाच्या जलद आणि उसळी घेणाऱ्या खेळपट्टीवर त्याची तंत्रशुद्ध फलंदाजी कसोटी घेणारी असेल, पण सध्याच्या त्याच्या फॉर्मला पाहता, तो कठीण प्रसंगातही खंबीर उभा राहील याची खात्री वाटते.
सामन्याच्या पुढील सत्रात काय घडेल, याकडे सर्वांचे लक्ष लागले आहे. न्यूझीलंडचा संघ काहीतरी बदल करून कमबॅक करण्याचा प्रयत्न करेल, हे नक्की. त्यांच्या फिरकीपटूंना आता अधिक अचूक मारा करावा लागेल. पण भारतीय फलंदाज ज्या लयीत आहेत, ते पाहता किवी गोलंदाजांसाठी ही एक मोठी परीक्षा असणार आहे. वानखेडेवर आजचा दिवस सरफराज खानच्या नावावर राहिला आहे, हे सांगायला हरकत नाही.
दुपारनंतरच्या खेळात हवामान थोडं ढगाळ झालं होतं, ज्यामुळे गोलंदाजांना सुरुवातीला काही स्विंग मिळाला होता. पण जसा जसा वेळ गेला, तसे खेळपट्टीवरील ऊन वाढले आणि चेंडू बॅटवर व्यवस्थित येऊ लागला. सरफराजने या वातावरणाचा पुरेपूर फायदा घेतला. त्याने केलेल्या चौकारांची संख्या वाढत चालली आहे आणि न्यूझीलंडचा संघ आता बचावत्मक पवित्रा घेताना दिसत आहे. हेच एका मोठ्या खेळीचे लक्षण आहे. पुढच्या काही तासांत जर त्याने शतक पूर्ण केले, तर तो या मालिकेतील भारतीय फलंदाजांसाठी एक मोठा टर्निंग पॉइंट ठरेल.
आता सर्वांच्या नजरा संध्याकाळच्या सत्राकडे लागल्या आहेत. नवीन चेंडू घेईपर्यंत जर सरफराजने मोठी भागीदारी केली, तर भारताचा धावफलक ५०० च्या जवळ पोहोचू शकतो. हे लक्षात घेता, भारतीय संघ व्यवस्थापन सध्याच्या स्थितीवर समाधानी असेल. मुंबईकर चाहते आता फक्त एकाच गोष्टीची वाट पाहत आहेत – सरफराजचे दमदार शतक आणि भारताची या सामन्यातील निर्णायक आघाडी. वानखेडेचा इतिहास पाहता, येथे होणारे सामने नेहमीच उत्कंठावर्धक ठरले आहेत आणि आजचा सामनाही त्या परंपरेला साजेसा ठरत आहे. मुंबईच्या या खेळपट्टीत सरफराजने ज्या प्रकारे स्वतःला सिद्ध केले आहे, ते पाहून भविष्यातील अनेक आव्हानांसाठी भारतीय संघ सज्ज असल्याचे जाणवते. आता केवळ शेवटच्या काही ओव्हर्समध्ये संयम राखून खेळणे हेच भारतासमोरचे मुख्य उद्दिष्ट आहे. त्यानंतर उद्याची सकाळ सामन्याचे चित्र अधिक स्पष्ट करेल.
दिवसभराच्या खेळानंतर वानखेडे स्टेडियमच्या गॅलरीत उसळलेली गर्दी आणि चाहत्यांचा जल्लोष सरफराजच्या खेळीच्या यशाची साक्ष देत होता. ज्या पद्धतीने त्याने न्यूझीलंडच्या फिरकीपटूंना हाताळले, ते पाहून क्रिकेट विश्वातील दिग्गजही अवाक झाले आहेत. त्याच्या फटक्यांमध्ये एक प्रकारची सहजता आणि आत्मविश्वास दिसून येत होता, जो केवळ वर्षानुवर्षे मैदानात घाम गाळल्यानंतरच प्राप्त होतो. संध्याकाळच्या सत्रात जेव्हा प्रकाश कमी होऊ लागला होता, तेव्हा गोलंदाजांना चेंडू हाताळणे थोडे कठीण झाले. न्यूझीलंडच्या कर्णधाराने वेळ मारून नेण्यासाठी आपल्या वेगवान गोलंदाजांना पुन्हा एकदा पाचारण केले, परंतु सरफराजने आपल्या बचावात्मक फटक्यांनी त्यांची कडवी झुंज मोडीत काढली.
मुंबईच्या क्रिकेट संस्कृतीत 'संयम' हा यशाचा मूळ मंत्र मानला जातो. सरफराजच्या खेळीत हा मंत्र प्रत्येक चेंडूवर दिसून येत होता. त्याने नको त्या चेंडूवर फटका मारण्याची घाई केली नाही, तर उलट चेंडूची गुणवत्ता पाहूनच आपल्या हालचालींचे नियोजन केले. त्याच्या या संयमामुळे दुसऱ्या बाजूला असलेल्या फलंदाजांनाही खेळपट्टीवर स्थिरावण्याची संधी मिळाली. विशेष म्हणजे, ज्या पद्धतीने त्याने स्वीप आणि रिव्हर्स स्वीप शॉट खेळून गोलंदाजांच्या लेन्थमध्ये गोंधळ निर्माण केला, ते पाहून प्रतिस्पर्धी संघाच्या रणनीतीत बदल करण्याची वेळ आली होती.
स्टेडियममधील वातावरण अत्यंत उत्साही होते. प्रत्येक धावेनंतर होणारी घोषणाबाजी खेळाडूंमधील ऊर्जा दुप्पट करत होती. मैदानावर उपस्थित असलेल्या ज्येष्ठ खेळाडूंच्या मते, वानखेडेची खेळपट्टी सुरुवातीच्या काळात फिरकीपटूंना साथ देत असली तरी, जसजसा खेळ पुढे जातो, तसतशी ती फलंदाजांसाठी नंदनवन ठरते. सरफराजने हे मर्म अचूक ओळखले होते. त्याने केवळ धावांचा डोंगर उभारण्यावर भर दिला नाही, तर मैदानावर जास्तीत जास्त वेळ राहून प्रतिस्पर्धी संघाला थकवण्याचे कामही चोख बजावले. त्याच्या या धोरणामुळे न्यूझीलंडचे क्षेत्ररक्षकही काहीसे विस्कळीत झाले होते, ज्याचा फायदा भारतीय संघाने शेवटच्या सत्रात घेतला.
आजच्या या खेळीने सरफराजने केवळ स्वतःच्या जागेवर दावा ठोकला नाही, तर आगामी महत्त्वाच्या मालिकांसाठी एक नवा पर्याय म्हणून तो समोर आला आहे. भारतीय संघ व्यवस्थापन अशा खेळाडूंच्या शोधात असते, जे कठीण परिस्थितीत मैदानात पाय घट्ट रोवून उभे राहू शकतात. सरफराजचे तंत्र, त्याची एकाग्रता आणि सर्वात महत्त्वाचे म्हणजे त्याची जिद्द या सर्व गोष्टी भारतीय संघाच्या पुढील वाटचालीसाठी खूप आशादायक आहेत.
येणाऱ्या तासांत किंवा उद्या सकाळच्या सत्रात, जर खेळपट्टीने थोडासाही वळण घेतला, तर भारतीय संघाने घेतलेली ही आघाडी खूप मोलाची ठरेल. गोलंदाजांसाठी आता ही खेळपट्टी अधिक धोकादायक बनत आहे, कारण चेंडू आता कमी उंचीचा राहून वळण घेत आहे. रवींद्र जडेजा आणि वॉशिंग्टन सुंदर यांची फिरकी आजच्या खेळीनंतर न्यूझीलंडसाठी मोठी डोकेदुखी ठरेल यात शंका नाही. वानखेडेवरील आजचा हा दिवस भारतीय क्रिकेट चाहत्यांच्या स्मरणात राहील, कारण इथल्या मातीने पुन्हा एकदा एक नवीन तारा घडवला आहे जो भविष्यात भारतीय क्रिकेटचे नेतृत्व करण्यासाठी सज्ज झाला आहे. आता सर्वांचे लक्ष उद्याच्या खेळाकडे लागले आहे, जिथे भारतीय संघ आपली आघाडी अधिक भक्कम करण्यासाठी सज्ज असेल. न्यूझीलंडच्या फलंदाजीचे कंबरडे मोडण्यासाठी भारतीय गोलंदाज आता नवीन रणनीतीसह मैदानात उतरतील, यात काहीच शंका नाही.
उद्याच्या खेळाचे नियोजन करताना कर्णधार रोहित शर्माने संघ बैठकीत गोलंदाजांना स्पष्ट सूचना दिल्या आहेत. वानखेडेची खेळपट्टी जसजशी कोरडी होत जाईल, तसतसा चेंडू अधिक वेगाने वळण्याची शक्यता आहे. अशा वेळी भारतीय गोलंदाजांना संयमाने अचूक टप्प्यावर चेंडू टाकणे महत्त्वाचे ठरेल. न्यूझीलंडच्या डावाची सुरुवात करताना त्यांना सुरुवातीच्या षटकांतच खिंडार पाडणे हे भारताचे पहिले लक्ष्य असेल. फिरकी गोलंदाजीचा भार पेलण्यासाठी रवींद्र जडेजा आणि वॉशिंग्टन सुंदर यांना अतिरिक्त जबाबदारी घ्यावी लागेल. मैदानाबाहेरच्या चर्चांमध्येही सरफराजच्या तंत्राचीच चर्चा सुरू आहे, विशेषतः लेग-स्पिनर्सना खेळताना त्याने जो आत्मविश्वास दाखवला, तो कौतुकास्पद होता.
मुंबईच्या क्रिकेट वातावरणात वाढलेला हा उत्साह केवळ एका दिवसाच्या खेळाचा नाही, तर त्याने निर्माण केलेल्या आशावादाचा आहे. सरफराजच्या या खेळीने मध्यफळीत असलेल्या पोकळीवर उपाय शोधल्याचे संकेत मिळत आहेत. जेव्हा आघाडीचे फलंदाज तंबूत परतले होते, तेव्हा सामन्याची सूत्रे हाती घेऊन जो संयम त्याने दाखवला, तो त्याच्या परिपक्वतेचा पुरावा आहे. उद्याच्या सकाळच्या सत्रात खेळपट्टीवर काही ओलावा असू शकतो, ज्याचा फायदा न्यूझीलंडचे वेगवान गोलंदाज घेण्याचा प्रयत्न करतील. परंतु, भारतीय फलंदाजांचा आत्मविश्वास पाहता, ते या आव्हानाला चोख प्रत्युत्तर देतील अशी आशा व्यक्त केली जात आहे. मुंबईकरांसाठी हे मैदान केवळ एक स्टेडियम नसून क्रिकेटची पंढरी आहे आणि इथे जेव्हा एखादा स्थानिक खेळाडू स्थानिक प्रेक्षकांसमोर धावांची लयलूट करतो, तेव्हा त्या आनंदाचे वर्णन शब्दांत करणे कठीण असते. सामन्याच्या दुसऱ्या दिवशीची पहिली तासिका अत्यंत महत्त्वाची ठरणार आहे, कारण याच वेळी न्यूझीलंडचा संघ सामन्यात परतण्यासाठी सर्वस्व पणाला लावेल. भारतीय संघाने जर या सत्रातही आपले वर्चस्व राखले, तर मालिकेतील विजय भारतासाठी निश्चित असेल.
written by www.afoxtv.com
टिप्पण्या
टिप्पणी पोस्ट करा